Ogłoszenie.

Drogie czytelniczki,

Przepraszam ale jestem zmuszona zawiesić pisanie bloga na czas nieokreślony.

Mam kompletny rozpierdol w głowie i nie potrafię sklepać porządnego zdania. 

Obiecuję, że kiedy się już ogarnę wrócę do pisania! 

W razie jakichkolwiek pytań możecie mnie znaleźć na stronce Matt za piękny na ten świat. 

Do napisania,

Rudzielec.

P.S. Kocham Was.

Rozdział 45.

włącz

Z punktu widzenia Michała.

Siedziałem w domu i piłem już kolejne piwo. Monika pojechała z małą do matki. W sumie to dobrze i tak nie ma ze mnie żadnego pożytku. Od tego feralnego pocałunku nie mogę przestać myśleć o tej drobnej rudowłosej. Jej usta idealnie pasują do moich. Całkiem pogubiłem się w tym wszystkim.
Wyciągnąłem telefon z kieszeni i wybrałem dobrze znany mi numer.
Po kilku sygnałach odebrała.
- Michał?
- Tak ,to ja.
- Coś się stało?- spytała wzdychając.
- Nie, lubię słuchać Twojego głosu. Nie mogę przestać o Tobie myśleć.
- Michał, proszę. Nie pomagasz mi. - mówiła z łamiącym się głosem.
- Proszę Cię. Nie płacz. Nie chcę byś cierpiała. Ja Cie..
- Nie mów tego- przerwała mi, kiedy chciałem wyznać jej swoje uczucia.
- Nie uciekniemy przed tym. Wiem że nie jestem Ci obojętny, Ty mi tym bardziej.
- Michał, Ty masz narzeczoną i córkę, ja mam chłopaka.
- Ale Ty nic do niego nie czujesz!- podniosłem lekko głos.
- Przestań.. Czy Ty jesteś pijany?- w końcu skapnęła się że coś jest jednak na rzeczy.
- Jaki pijany? Ledwo dwa piwa wypiłem. No może cztery.. ewentualnie osiem.
- Proszę Cię idź spać. Porozmawiamy jutro ale jak będziesz trzeźwy.Okey? - powiedziała spokojnie.
- Okey.
- Okey.
- Przestań ze mną flirtować.- powiedziałem ze śmiechem.
Usłyszałem jej jakże cudowny śmiech, którego tak dawno nie słyszałem.
- Śpij dobrze Misiek. Dobranoc.
- Dobranoc piękna. - wymruczałem i czekałem aż się rozłączy.
Ciągle słyszałem jej oddech.
- No rozłącz się w końcu! - powiedziała.
- Nie Ty się rozłącz.
Usłyszałem po drugiej stronie płacz jakiegoś dziecka.
- O cholera Zosia! - powiedziała Natka.
- Coś się stało?
- Zocha mi z łóżka zleciała bo śpi ze mną. Dobra muszę ją jakoś pocieszyć. Idź spać Misiek.
- A mnie kto pocieszy? Mi też jest smutno.
- Dobranoooc!- powiedziała i się rozłączyła.
Westchnąłem i postanowiłem zrobić tak jak mi kazała. Wziąłem szybki prysznic i rzuciłem się na łóżko. W momencie zasnąłem.

Z punktu widzenia Natalki.

(muzyka do rozmyślań)

Kiedy udało mi się uspokoić małą nie chciała zasnąć. 

- Ciocia opowiedz mi bajkę.- prosiła.

Kiwnęłam głową, ułożyłam ją wygodnie i przytuliłam do siebie. 

- Dawno, dawno temu. Za górami i lasami żyła sobie królewna. Przyjaźniła się z krasnalami i kochała malować. Pewnego dnia kiedy spacerowała po lesie potknęła się o gałąź drzewa i o mało się nie wywróciła. W ostatniej chwili złapał królewicz który akurat pędził do zamku. Królewna zakochała się w królewiczu. Obiecał jej że spotkają się o północy na polanie niedaleko królestwa. Kiedy królewna przyszła na spotkanie, królewicz był już z inną królewną. Dlaczego? Bo życie to nie jest bajka.- zakończyłam swoją opowieść zapominając że opowiadam to dziecku.

Kiedy popatrzyłam w jej stronę ona smacznie spała. W tej samej chwili otworzyły się drzwi mojej sypialni. Za nimi stała Weronika z butelką wina i machała nią w moim kierunku. 

"Odkleiłam" się od Zośki i poszłam za kuzynką do salonu. Spojrzałam na zegarek była już jedenasta w nocy. 

- No to opowiadaj o tym królewiczu.- powiedziała kiedy usiadłyśmy na podłodze tak jak miałyśmy w zwyczaju.

Westchnęłam i zaczęłam mówić. Opowiedziałam jej wszystko.Od początku czyli jak się poznaliśmy. 

- ... No i nie wiem już co robić. Mam cholerny mętlik w głowie.- zakończyłam swój monolog ze łzami spływającymi po policzkach.

Weronika przytuliła mnie od razu i wytarła moją twarz dłońmi. Spojrzała mi prosto w oczy i powiedziała.

- Po pierwsze nie płacz. Po drugie dobrze wiesz że zjebałaś tym pocałunkiem, prawda? Ale teraz to nie jest ważne. Musisz zdecydować coś. 

- Wera ale on ma narzeczoną i córkę. Nie mogę rozbijać rodziny. 

- Kochanie, skoro on Cię kocha.. to już chyba nie można mówić o rodzinie. 

- Nie mogę zostawić Paula. Kocham go, on nie zasługuje na coś takiego. Ech najlepiej by było jakbym wyjechała.

- Hmm.. A może to nie jest głupi pomysł. Na jakiś czas. - powiedziała niepewnie.

- Myślałam że powiesz " Nie powinnaś uciekać...bla bla.. tak nie można". Ale też myślę że powinnam stąd wyjechać. 

****

Hej! Zbliżamy się do końca i teraz mówię serio! Naprawdę Was kocham za te komentarze, wyświetlenia <3

Czytasz+Komentujesz=Motywujesz

Kisses,

Rudzielec

Rozdział 44.

włącz

Iwona posiedziała u mnie do wieczora. Próbowała mi jakoś pomóc, radziła mi od zostawienia Paula i rzuceniu się na Michała , do zakończenia tej znajomości i spłodzeniu małych Lotmanów. No trzeba jej pogratulować pomysłowości. Zaczęłam nawet rozważać ucieknięcie w pizdu. I szczerze mówiąc jest to cholernie kusząca opcja. Z takimi myślami zasnęłam. 

Obudziłam się jakoś po ósmej, Paula już nie było w łóżku. Słyszałam lejącą się wodę więc drogą dedukcji (tak znam takie trudne słowa) wywnioskowałam że bierze prysznic. Tak, ja i moja inteligencja. Powiedziałam mu wczoraj że jadę do Weroniki, oczywiście nie był zadowolony z tego powodu ale nie robił mi problemów. Miałam co prawda wyrzuty sumienia że stawiam go w takiej sytuacji, no ale musiałam coś wymyślić, bo tak jak było być nie mogło.

Spakowałam jakieś ciuchy, nawet zbytnio nie patrzyłam co pakuje.Zjadłam szybkie śniadanie, wypiłam szklankę soku pomarańczowego jak miałam w zwyczaju i poszłam się szybko ogarnąć do łazienki.Ubrałam się w dresy i zwykłą bokserkę, uczesałam koka i lekko się pomalowałam. Wyszłam z łazienki i swoje kroki skierowałam do salonu gdzie siedział mój mężczyzna.Pocałowałam go na pożegnanie i chwyciwszy swoje rzeczy, wyszłam z domu.  Postanowiłam że pojadę pociągiem. Do Katowic to około 3 godziny jazdy samochodem. Z peronu miał mnie odebrać mąż mojej kuzynki Teddy. Niestety był niepocieszony wiadomością że z walizką nie zmieszczę się na motor. Soł sed - jakby to powiedział Igła. Po kilku minutach czekania.. ta jasne po kilku. Po półgodzinie czekania w końcu zjawił się mój pociąg. Weszłam więc do niego i skierowałam się w stronę mojego przedziału. 

W środku siedziała jakaś starsza kobieta i młody chłopak. Przywitałam się grzecznie i walnęłam na wolne miejsce. Wyciągnęłam moją aktualną lekturę którą była książka zatytułowana " Hopeless" i zaczęłam czytać. Po jakichś dwudziestu minutach usłyszałam dzwonek mojego telefonu.

- Pani Szymańska! Gdzie się pani do cholery podziewa?- usłyszałam zdenerwowany głos Alka.

- Alek kochanie, nie spinaj się tak bo Ci coś pęknie i grać nie będziesz mógł.- powiedziałam uśmiechając się szczerze usłyszawszy jego głos.

- Dobra, dobra. Ty mi tu nie pierdol tylko mów gdzie jesteś? I czemu Paul taki struty jest? 

- Nie klnij bo powiem Natalce! Jadę na jakiś czas do Katowic. - odpowiedziałam wzruszając lekko ramionami. 

-Ok, bądź tam grzeczna i odzywaj się do brata, tak? 

- Oczywiście, kocham Cie. - powiedziałam i cmoknęłam do słuchawki.

- No ja Ciebie też. Trzymaj się malutka.- powiedział i się rozłączył.

Spojrzałam na telefon. Zero wiadomości, zero nieodebranych połączeń. Schowałam telefon z powrotem do kieszeni i przymknęłam oczy. Było mi tak błogo kiedy w pewnej chwili poczułam jak ktoś dotyka mojej nogi. Zerwałam się momentalnie. Okazało się że była to ta kobieta. 

- Przepraszam, jesteśmy już w Katowicach. - powiedziała uśmiechając się delikatnie.

Podziękowałam uśmiechem, zgarnęłam torby i wyszłam na peron. Czekał już tam pan Błażusiak.

- Cześć mała - powiedział i mocno mnie przytulił. 

- Cześć Teddy. Fajnie Cię widzieć.- powiedziałam i uśmiechnęłam się w jego kierunku.

- Chodź bo Wera i potwory czekają na Ciebie. 

- Jak tam ostatni wyścig? -spytałam.

- A dziękuje, dobrze. Trzeci byłem. - odpowiedział dumnie.

Na tego typu rozmowach zleciał nam czas dojazdu do domu. Kiedy dojechaliśmy w końcu moja kuzynka wyszła z domu by mnie przywitać.

- Cześć kochanie - powiedziała i mocno mnie przytuliła.

- No witaj. Gdzie potwory? 

- Zośka rysuje dla Ciebie laurkę, a Fabian jest jeszcze w szkole.
Kiwnęłam głową i razem z małżeństwem weszłam do domu gdzie zostałam zaatakowana przez małą blondyneczkę.
- Cioocia- krzyknęła i w momencie znalazła się na moich rękach.
- Cześć szkrabie. - powiedziałam i cmoknęłam ją w czółko. - Mam coś dla Ciebie.
- Co masz? - spytała lekko sepleniąc.
Z torby wyciągnęłam pluszowego misia i jej go podałam.
- Podziękuj ładnie Cioci, Zosiu.- upomniała córkę Weronika.
- Dziękuje - powiedziała mała i cmoknęła mnie w policzek.
- Chodź napijemy się kawy.- powiedziała do mnie Werka.
Skinęłam głową rozbierając się. Szwagier zaniósł moje rzeczy do pokoju gościnnego, a my poszłyśmy do kuchni. Rozmawiałyśmy popijając gorący napój gdy dostałam smsa.

" Nie mogę przestać o Tobie myśleć. Namieszałaś w mojej głowie. M."

Westchnęłam i walnęłam głową o stół.

- Czyli coś się stało -stwierdziła moja kuzynka.

- Eh.. nie pytaj- odparłam.

*****

Dziękuje za wszystkie wyświetlenia, za komentarze i że w ogóle jesteście ze mną! 

Nie wiem ile jeszcze będzie rozdziałów. Strasznie ciężko mi się rozstać z tym blogiem. 

Rozdział dla mojej kochanej W. 

Czytasz+ Komentujesz= Motywujesz.

Kisses, 

Rudzielec.

Rozdział 43

włącz

Przebrałam się w lenią sukienkę, narzuciłam kurtkę jeansową, włożyłam sandałki i krzyknęłam do Paula który akurat był pod prysznicem że wychodzę. Szłam powoli lekko się denerwując. 

Zobaczyłam go. Siedział na ławce i patrzył beznamiętnie na wszystko dookoła. Wyglądał dobrze, naprawdę dobrze. Miał na sobie jeansy i czarną koszulę . (Czy wspominałam że kocham mężczyzn w koszulach?Nie? No to już mówię. Kocham ich!) W rękach obracał piękną, czerwoną różę. Widać było że nad czymś intensywnie myśli. 

"Raz się żyje"- pomyślałam. Wzięłam głęboki wdech i podeszłam.

- Ym. Hej.- powiedziałam dość niepewnie jak na mnie.

- Cześć. Pięknie wyglądasz.- powiedział i pocałował mnie w policzek. 

Czułam że zarumieniłam się na te słowa.

- Dziękuje. - odpowiedziałam grzecznie i usiadłam obok niego.

Przez chwilę siedzieliśmy w ciszy. Próbowałam myśleć racjonalnie ale w jego obecności to nie było takie proste. Przy nim czułam się jak nastolatka. Serce waliło mi jak szalone, oddech również przyspieszył. Nie umiałam się uspokoić. 

- Tak. A więc chciałem z Tobą porozmawiać.- powiedział po chwili przerywając moje rozmyślenia.

- Więc jestem- powiedziałam lekko się uśmiechając.

- Nie wiem co to było ale nie mogę przestać o tym myśleć Natalko. Tym jednym pocałunkiem zrobiłaś mi rozpierdol w głowie. Naprawdę nie rozumiem tego wszystkiego. - mówił cały czas patrząc mi głęboko w oczy. 

- Michał.. Ja też nie wiem co mnie podkusiło. Wiem, to było samolubne z mojej strony, Jak widać nie myślałam w tamtej chwili. Przepraszam Cię. Wracaj do rodziny. Do córki. - powiedziałam spuszczając głowę. Oczy zaszły mi łzami, a jeszcze mi brakowało by rozpłakać się przy nim.

- A co z Tobą? - spytał podnosząc mój podbródek by spojrzeć mi w oczy.

- Dam radę. Jadę do kuzynki. Pomyślę co zrobić. 

Pokiwał głową nic nie mówiąc. Bacznie mnie obserwował jakby bał się że zrobię sobie krzywdę. 

- Dlaczego tak na mnie patrzysz?

- Bo jesteś piękna.- odpowiedział pewnie.

- Przestań. Teraz to Ty robisz mi rozpierdol.

- Dlaczego? Przecież nic nie zrobiłem. 

- Wiesz co jest najgorsze? Pozwolić odejść komuś kogo się kocha. Ja.. pozwoliłam Ci kiedyś odejść- powiedziałam. - I to była moja najgorsza decyzja..- dodałam ciszej.

- Przecież poznałaś Paula. Nie jesteś z nim szczęśliwa? 

- Jestem i to bardzo. Ale.. on zasługuje na kogoś lepszego niż ja. 

- To co teraz? Udajemy że tego nie było? Ale i tak już nie będzie tak jak wcześniej.

- Nie wiem Michał..- powiedziałam po czym wstałam z ławki.

- Kiedyś wyznałabym Ci miłość i po prostu bylibyśmy razem ale teraz.. Nie wiem co czuje. Przepraszam. -dodałam i uciekłam. 

Biegłam do domu. Próbowałam się uspokoić ale tak bardzo bolało mnie serce. Zaczęło mi brakować oddechu. Wpadałam w histerię. Wiedziałam że mój chłopak jest na treningu w tej chwili więc szybko weszłam do mieszkania, zwinęłam się w kłębek na podłodze w salonie i przez kilka minut tak leżałam uspokajając oddech. Liczyłam od jednego do stu. Kiedy byłam przy sześćdziesięciu zadzwonił mój telefon. 

- Słucham?- powiedziałam odbierając.

- Natka? Co Ci jest?-usłyszałam głos Iwonki. 

- Możesz przyjechać? Błagam Cię. - powiedziałam łamiącym się głosem. 

- Będę za pięć minut. - odpowiedziała i rozłączyła się. 

Rzuciłam telefonem gdzieś w kąt i leżałam dalej. Z mojego letargu obudził mnie dzwonek do drzwi.

- Otwarte! -krzyknęłam najgłośniej jak tylko mogłam.

Do mieszkania wleciała Ignaczakowa. 

- Jezus Maria! Mała co Ci jest? Dasz rade wstać? 

- Iwona.. ja.. umarłam w środku - odpowiedziałam i walnęłam głową o zimną posadzkę. 

- Co Ty pierdolisz?-spytała wyczułam lekkie zdenerwowanie mojej towarzyszki ale nie dałam po sobie poznać.

- Nie wiem co mam robić- powiedziałam i wybuchnęłam głośnym płaczem.

***
Witam,

dodaję nowy rozdział! Mam nadzieję że się spodoba.

Czytasz+Komentujesz=Motywujesz!!

Ded. dla W <3

Kisses,

Rudzielec 

Rozdział 42

włącz

Jakiś czas później. 
Nie miałam kompletnie żadnego kontaktu z Kubiakiem. Ani ja nie wiedziałam co mam mu powiedzieć, ani on nie palił się do rozmowy ze mną. Cały czas zastanawiałam się co mnie podkusiło by go pocałować. Nie rozumiałam sama siebie.
Obudziłam się jak zwykle w ramionach Paula. Patrzyłam chwilę na niego. Wiedziałam że go kocham ale Michał.. do niego  też coś czułam. Wstałam cicho nie budząc chłopaka i poszłam do kuchni. Zrobiłam sobie kawę i jak miałam w zwyczaju gdy chciałam pomyśleć usiadłam na parapecie. Zaczęłam wspominać jak poznałam chłopców, jak poznałam Michała.. To było dość zabawne.

"Cieszysz się jak głupia. Ale szkoda Ci jest skrzatów. Nagle wpadasz na kogoś. Upadasz na schody. Jesteś wściekła na debila który Cie przewalił.

- Uważaj jak łazisz idioto.- próbujesz wstać.

- Przepraszam.. Ja.. Przepraszam- mówi speszony- Pomogę Ci wstać.

Chwytasz go za rękę i dopiero wtedy zobaczyłaś kim jest sprawca. Zamarłaś.

Był to nikt inny jak Michał Kubiak. Stał przed tobą z nieśmiałym uśmiechem.

- Bardzo Cię przepraszam. Naprawdę nie chciałem. Zagapiłem się.

- Ja.. Em.. spoko.. To jest.. Nic mi nie jest.

- O widzę ze już poznałeś naszą nową maskotkę – wyskoczył jak Filip z konopi nasz kochany Libero.

- No wiesz?! – udajesz oburzoną i dajesz  mu kuksańca .

- Auaa. Oj kochanie nie gniewaj się .

- Echem- O swoim istnieniu przypomniał wam Dziku.

- Tak w ogóle to Natalka jestem ale przyjaciele ze względu na mój wzrost mówią na mnie Maleństwo- grr.. znowu się błaźnisz

Tylko nieliczni wiedzą że gdy się denerwujesz to włącza Ci się słowotok.

- Miło mi. Jestem Michał, a przyjaciele mówią na mnie Dziku ewentualnie Kruszyna.

Słysząc jego speszony głosik chichoczesz cicho..."

Boż i jeszcze ta impreza.. 

Siedziałam tak i wspominałam z rozmarzonym uśmiechem.W końcu uświadomiłam sobie że muszę odpocząć. Postanowiłam że pojadę do mojej kuzynki Weroniki. Wzięłam telefon i wybrałam do niej numer.

Po kilku sygnałach odebrała. 

- No nie wierzę Ciotka Natalka się odezwała!- usłyszałam wesoły głosik Wery. 

- Tak, tak wiem. Zła, be Natka. - powiedziałam do niej ze śmiechem.

- No dobra gadaj mnie tu szybko co chcesz bo mi tu Zośka z Fabianem sie biją. 

- Tak jak my kiedyś.. A wracając, mogę Cię odwiedzić?

- Jeszcze pytasz?! Kiedy mam się Ciebie spodziewać? 

- Hm. Powiedzmy jutro rano? 

- Spoko, coś się stało? 

- Pogadamy jutro. Ucałuj szkodniki.

Usłyszałam śmiech po drugiej stronie i dźwięk zakończonego połączenia. 
Zastanawiałam się jak powiem o tym chłopakom gdy nagle odezwał się mój telefon.
Był to Kubiak.
- Cześć. 
- Emm.. No hej. - powiedziałam niepewnie.
- Masz czas? - zapytał.
- Tt.. Taa. mam.
- W takim razie wyjdź proszę z domu i przyjdź do parku. Chyba powinniśmy porozmawiać. - mówił spokojnym głosem. 
- Dobrze. Będę za 15 min. - powiedziałam i się rozłączyłam.
Dziwnie się poczułam kiedy zakończyłam rozmowę. Cieszyłam się ale także czułam wielki niepokój. Nie wiedziałam czego mogę się spodziewać. Bałam się jak mogę się zachować. Musiałam wszystko mieć pod kontrolą. Bałam się że może dalej żywię jakieś uczucie do Michała. A wtedy... Co z Paulem? Co jeśli Kubiak powie mi że nie chce już mnie widzieć?  Ech.. Czym ja się przejmuję? Przecież ja go nie kocham..prawda?

**** 
Witajcie :* Specjalnie z okazji końca wakacji i rozpoczęcia roku szkolnego mam dla Was nowy rozdział. Czy się spodoba? Nie wiem, ale mam nadzieję. Dziękuję za wszystkie wejścia, komentarze etc. 
Czytasz+Komentujesz=Motywujesz.
Kisses,
Rudzielec. 

Rozdział 41

włącz
Usłyszałam tylko huk. Domyśliłam się że to z sypialni. Wbiegłam tam i zobaczyłam jeden wielki rozpierd.. bałagan. Z szafy powywalane ciuchy, książki wywalone na podłogę , a na łóżku siedział szlochający libero.
- O Boże.. Krzysiek.- szybko znalazłam się obok niego i mocno go przytuliłam.
Ignaczak jedynie położył głowę na moich kolanach i dalej płakał.
- Tak bardzo Cię przepraszam że nie było mnie tu cały czas. To się więcej nie powtórzy. Obiecuję że od teraz będę zawsze przy Tobie. - mówiłam coraz to bardziej łamiącym się głosem.
Kiedy patrzyłam na cierpienie mojego przyjaciela czułam jego ból. Tak bardzo chciałam mu pomóc.
- Natka.. Przepraszam że na to patrzysz. Ja..- zaczął Krzysiek nieco nieskładnie.
- Ciii. Spokojnie. Nie masz za co przepraszać. Jestem tu dla Ciebie.
- Tak bardzo mi go brakuje.
- Wiem. Chodź, ogarniemy tu i pójdziemy na spacer.- wstałam i chwyciłam go za rękę.
Posprzątaliśmy szybko, zgarnęliśmy Kubiaka i poszliśmy na spacer.
-Mała..- zaczął Krzysiek.
Spojrzałam na niego dość niepewnie. Moja intuicja mówiła mi że on coś kombinuje.
- No słucham.
- Bo.. bo Ty jesteś dobrym fotografem i.. Nie zastanawiałaś nad pracą w Reprezentacji? - skończył swoją dość nieskładną wypowiedź.
- Hahahahahhahh dobry żart. A smok w tej bajce był? - zapytałam szczerze rozbawiona.
- Z czego rżysz? Zgadzam się z Krzyśkiem. To jest dobry pomysł. Widziałem Twoje zdjęcia i masz  naprawdę talent. - dodał swoje trzy grosze Michał.
- Nawet jeśli bym wysłała swoje CV to i tak szanse na dostanie się są maleńkie. Doskonale wiecie że mnóstwo ludzi marzy o tej posadzie. - powiedziałam kopiąc kamyk.
- No bo.. no bo.. My.. bo.. wysłaliśmy Twoje zgłoszenie. - wydukał Igła.
- Co kurw.. ?! Ale jak to?! Mówiąc my masz na myśli..?
- Noo ja, Piter i Misiek.
- O ja pier...
- Hamuj, nie ładnie tak przeklinać.- pomachał mi palcem Kubiak.
- Zamknij się. - warknęłam. - Igła uduszę Cię!
- Powinnaś nam dziękować. Dostałaś tą robotę. Na razie na okres próbny ale.. - nie skończył mi tego tłumaczyć bo już wisiałam na jego szyi.
- Dzięki,dzięki, dzięki!! Kocham Cię, Was. - krzyczałam w przerwach na całowanie go w policzki.
- Ejj ja tez chce buziaka. W końcu też brałem w tym udział. No i mocno trzymałem w kciuki. - zaczął kręcić Kubiak.
W chwili euforii wskoczyłam mu na ręce i musnęłam go w usta. On szeroko otworzył oczy, a ja szybko zeskoczyłam z jego rąk.
- Ja.. bo.. przepraszam. - jąkałam się totalnie skołowana.
Widziałam że on także nie wiedział co zrobić. Otwierał i zamykał usta. Uśmiechał się lecz chwilę później kręcił głową jakby prowadził wojnę sam ze sobą.
- Jasna dupa. - mruknął Krzysiek drapią
się po karku.

Z punktu widzenia najlepszego, najprzystojniejszego i w ogóle naj libero.
Booż co to było? Kubiak ma minę jak kot srający na pustyni, a Mała.. wygląda na przerażoną ale oczy świeciły jej niesamowicie. W życiu nie widziałem w nich takiego blasku. Patrząc na Michała mogę powiedzieć to samo. Co oni wyprawiają do cholery?! Będzie potrzeba interwencja.
- Ja.. ja pójdę już.- wyjąkała Natka.
- Ta.. no ja.. też się już będę zbierać.- mruknął Michał który cały czas kątem oka obserwował rudą.
- Wiesz co daj mu kluczyki, ja Cię odwiozę tylko chcę z Tobą pogadać.
Kiwnęła głową, oddała kluczyki Kubiakowi i ruszyła ze mną.
Kiedy oddaliliśmy się od ''miejsca zbrodni" odezwała się.
- Jeśli chcesz wiedzieć co to było to się nie dowiesz. Sama nie wiem. - mówiła patrząc w dół.
- Ok. To przynajmniej mi powiedz co teraz czujesz. Bo z tego co widziałem nie był to zwykły pocałunek.
- Nie wiem co czuję. Naprawdę. Kompletny rozpierdol w głowie.- powiedziała i się rozpłakała.
Przytuliłem ją mocno i szliśmy dalej.

****
Witajcie! Wakacje. Rozdział dłuższy (przynajmniej mi się tak wydaje) . Oceńcie jak się podoba.
Specjalnie dla W. <3
Czytasz+ Komentujesz= Motywujesz
Kisses,
Rudzielec

Rozdział 40

- Państwo Kubiak mają zaproszenie od mojego przystojniaka do nas.- wyszczerzyłam się w ich kierunku.
Kubi z wrażenia wypluł Colę którą pił. a jego oczy zrobiły się wielkości pięciozłotówek.
- Nas? Mieszkacie razem?- spytał.
- Noo tak? Jakiś problem?- zapytałam i spojrzałam na niego opierając ręce o biodra.
- Nie, nie. Gratulacje.- powiedział uśmiechając się, mocno mnie przytulił.
- Dzięki - uśmiechnęłam się.- Dobra to chodźcie. Dryndnę jeszcze do Ignaczaków może wbiją.
Kiwnęli głowami i ruszyliśmy w stronę mojej kwatery. Po krótkim spacerku dotarliśmy do mieszkania.
- Wchodźcie i się czujcie się jak u siebie. - powiedziałam wpuszczając ich do środka.- Kochanie , jesteśmy!
- Uno momento Czikita!- krzyknął Paul.
Wywróciłam oczami i zapytałam czy mają na coś ochotę. Kubiak po rozłożeniu się wygodnie na kanapie czyt. nogi na stół odparł że chętnie by coś wsunął i do tego poklepał się po brzuchu.
- Boż z kim ja żyję? Pola, skarbie jak będziesz już starsza to bądź bardziej rozsądna w wyborze chłopaka niż Twoja mamusia. - powiedziała Monika śmiejąc się do córki.
Michał jak to usłyszał obraził się śmiertelnie, pokazał wszystkim dookoła jak bardzo jest dojrzały pokazując język, tupiąc nóżką i obrócił się do nas plecami.
Monika wzięła się za udobruchanie narzeczonego więc zdecydowałam że pójdę zadzwonić do Krzyśka.
Zgarnęłam telefon i poszłam do kuchni. Usiadłam na kredensie jak to miałam w zwyczaju i wybrałam numer libero. Jeden sygnał, drugi sygnał, trzeci sygnał. Poczta.
- Dziwne- mruknęłam po drugiej próbie.
Zadzwoniłam jeszcze do mojego brata bo dawno nie rozmawiałam z nim.
- Cześć braciszku- zawołałam gdy odebrał.
- Hej Kreciku- zaśmiał się.
- Daj spokój nie mam pięciu lat.- mruknęłam niezadowolona tym przezwiskiem.
- Oj weź , kiedyś Ci to nie przeszkadzało. Co tam u Ciebie siostra? Nie dzwonisz do mnie- powiedział smutno.
- Przepraszam, zalatana jestem. Wiesz jak to jest praca, dom, Paul no i oczywiście moje duże dzieci .
- Ach no tak moja mała siostrzyczka znalazła chłopaka. To kiedy poznam szwagra?
- Przywiozę go na Twoje urodziny związanego w bagażniku, pasuje?- zapytałam śmiejąc się.
-Oż kurw.. to znaczy.. no. Trzeba po chłopaków dzwonić ale to koniecznie! Właśnie mówiłem już Alkowi ale i Tobie powtórzę że na imprezę zapraszam też Twoje duże dzieci.
- Ze swoimi drugimi połówkami?
- Drzewo do lasu będą zabierać? - zaśmiał się. - Nie no żartowałem. Oczywiście zapraszam!
- Dobra, braciszku kończę bo muszę jeszcze coś załatwić. Pozdrów Justynę. Paa.-pożegnałam się i zakończyłam rozmowę.
Spróbuję jeszcze raz- pomyślałam. Wybrałam numer do Ignaczaka i czekałam.
- Heej do Ciebie ciężej się dodzwonić niż do papieża!- powiedziałam wesoło.
- Cześć, przepraszam ale nie mogłem rozmawiać.- powiedział smutno.
- Coś się stało?- spytałam przestraszona.
- Niee. Przepraszam, muszę kończyć.- powiedział i się rozłączył.
Spojrzałam zdezorientowana na telefon i wróciłam do moich gości do których dołączył już mój chłopak. Podeszłam, usiadłam mu na kolana i wsłuchałam się w rozmowę.
- Który dziś jest?- spytałam.
- Dziś? No 10 maja. - powiedział Kubiak.
Chwilę się zastanowiłam i naglę wszystko stało się jasne. Dziś są urodziny Arka.
- Jasna cholera. Muszę jechać do Krzyśka. - powiedziałam szybko wstając.
- Coś się stało? - spytał Paul.
- 10 maja.. no jasne.- mruczał pod nosem Michał.- Czekaj. Jadę z Tobą, w końcu to też mój przyjaciel.
Kiwnęłam głową i już po chwili siedzieliśmy w moim Infiniti.
- Infiniti? Dobry gust masz co do samochodów!- zaśmiał się.
- Mój były chłopak miał takiego. Może go znasz? Też ma na imię Michał, jest siatkarzem i siedzi koło mnie.- powiedziałam i popatrzyłam na niego.
- No, chociaż tego Cie nauczyłem.-wyszczerzył się.
Po kilku minutach byliśmy już przed domem Ignaczaków.Wlazłam bez pukania jak zawsze.
- Krzysiek!! - wydarłam się.
Usłyszałam tylko huk. Domyśliłam się że to z sypialni. Wbiegłam tam i zobaczyłam...

****
Dzień dobry!!
Z okazji ostatniego dnia szkoły mam dla Was rozdział :))
Czytasz+ Komentujesz= Motywujesz!!!
/Rudzielec